Vrij!: Ik ben hier!

Daniël gaat verder in de serie VRIJ! met als thema ‘Ik ben hier!’

Ik ben hier. Met deze drie woorden zou je het hele verhaal van God kunnen samenvatten. Wanneer je met deze bril kijkt naar de Bijbel, dan zie je dat vanaf het begin God bij zijn schepping, bij ons mensen wil zijn. Daarom maakte hij de hemel en aarde, de mensen. Om samen te leven. In iedere verhaal in de bijbel zou je kunnen ontdekken dat God zelf, door goede en slechte tijden laat zien: Ik ben Hier.

Hoewel Gods initiële verlangen naar intimiteit en nabijheid de nek wordt omgedraaid door zonde, althans zo lijkt het, gaat God door met zijn missie. De eerste mensen wijzen als het ware de nabijheid van God af en ruilen die om voor eigen inzichten en eigen beschikking. God roept Ik ben Hier, en wij zeggen als het ware; das mooi, maar wij gaan daar naartoe…

Maar God gaat door met zijn plan van herstel en bevrijding.

 

Als we dus zeggen, dat Gods nabijheid, Ik ben Hier… het raamwerk is waarmee we de bijbel kunnen lezen, is het verhaal van Exodus dus ook te begrijpen in die termen: Gods nabijheid bij zijn mensen.

Zoals je misschien wel weet, zijn we bezig in een serie genaamd Vrij. Aan de hand van het bijbelse model van hoe God bevrijd, hebben we het verhaal van Exodus uitgeplozen en onderzocht. 

 

“Ik ben hier in Exodus”

Het bijbelse model voor redding is het verhaal van hoe God zelf zijn volk, dat in slavernij gevangen zat, bevrijd en leidt naar een nieuw land, het beloofde land. In dat hele verhaal zien we dat patroon van Ik ben hier telkens weer terug komen.

 

—> uitleg verhaal (kort)

God hoort de pijn van zijn volk

Redding doordat God zelf ingrijpt (ex 3:8)

Gods nabijheid door de Rode Zee, in een wolk en een vuurkolom, tot aan de berg Sinai, waar God het doel van zijn bevrijding als het ware opnieuw articuleert door instructies te geven voor de bouw van de Tabernakel, het symbool van God die woont temidden van zijn volk. God zegt dan in hfdst 29: “Ik zal te midden van de Israëlieten wonen en ik zal hun God zijn. En zij zullen inzien dat ik de HEER, hun God ben, die hen uit Egypte bevrijd heeft om in hun midden te wonen…” Ik ben Hier…in jullie midden 

 

Hier zien we dat zowel het middel als het einddoel van Israël ’s bevrijding, hun identiteit, hun toekomst, en vrijheid, te vatten is in Ik ben Hier; God is aanwezig, God is nabij.

 

—>>> maar wat gebeurt er temidden van deze hele epische uitleg en instructie van hoe God nabij wil zijn?

—>>> het gouden kalf: uiterlijk vertoon van innerlijke zonde: Ik ben hier (op Gods voorwaarde) maar Israel kon niet wachten op die voorwaarde van God en maakte hun eigen voorwaarde: Ik ben Hier. zegt God. maar zij zeggen: das mooi maar daar gaan we niet op wachten, we willen je nu zien op onze manier en op onze voorwaarden.

 

wat is dan de voorwaarde van God?

 

“Ik ben Hier” op Gods voorwaarden:

Er moet afgerekend worden met de zondige natuur van de mens. God kan niet nabij zonde zijn en dus niet in de nabijheid van de zondige Israëlieten. 

God was heel duidelijk in het voorbeeld met Egypte, het beeld van zonde, hij vernietigde hen en hun afgoden. Om het voor de Israëlieten mogelijk te maken om vrij te zijn, en in Gods nabijheid te zijn, was er een offer nodig. 

Om te ontsnappen aan de dood, de laatste plaag, was er een vervangend offer nodig: dat van een lam, het paaslam…

 Ook de bouw van de tabernakel, de gedetailleerde instructies, en nauwkeurige afmetingen etc. laten zien: ik ben hier, ik wil bij jullie zijn, maar wel op mijn voorwaarden: want ik ben een Heilig God.

 

Wat gebeurt nu met het volk Israel, maar ik denk ook vaak met ons. is dat we God op onze eigen voorwaarden willen ontmoeten. Het hele punt van het gouden kalf is niet het feit dat ze een kalf maakten, het had net zo goed een gouden kameel of een houten Pino kunnen zijn….Het volk verlangde, ik denk wel oprecht. naar de nabijheid en aanwezigheid van God. Hun verlangen om God te dienen was misschien wel oprecht, maar ze wilden het niet op Gods voorwaarden. Ze verlangden 

Ze wilden zelf bepalen hoe en wat en vooral wanneer.  Dus doen we wat we altijd deden, we bouwen een beeld, dat we tenminste kunnen zien en voor neer kunnen buigen.

Uiteindelijk zou je kunnen zeggen, dat het volk alle zegeningen wel wilden van God, dat ze de vrede, vrijheid, rust..al die dingen die God belooft te geven, maar hun hart ging niet uit naar de gever van de zegeningen zelf. Ze wilden de wel de lusten, maar niet de lasten. Lasten van het wachten, vertrouwen op God, als je hem niet ziet in tijden van tegenslag, van ogenschijnlijke afwezigheid van God. 

 

De Israëlieten gingen voor een quick fix, ze hadden een behoefte, zeer oprecht, maar zochten die vervulling niet in God, op zijn voorwaarden, maar in een afgod. Nu kun je zeggen, ja dat was toen, met al die afgoden en zo…maar als we eerlijk zijn en als ik ook naar mezelf kijk, hoe vaak komt het dat niet voor dat wij Christenen…. nog steeds wel geneigd zijn om voor de vervulling van onze verlangens overal te zoeken, behalve naar God.  We willen rust, dus gaan hechten we aan een avondje relaxen, en als dat verstoord wordt… we zoeken erkenning, dus hangen we heel erg aan de mening van anderen, we zijn bang of gestrest en zoeken verlichting in, weet ik veel; drank, internet, tv, of misschien wel in zelfmedelijden of afsluiten van de wereld. We verliezen de controle ergens over…waar gaan we dan naar toe, wat doe je dan? verval je in oude gewoonten, die een quikfix zijn, die ook hetzij voor korte termijn, je in ieder geval het gevoel geven dat het is opgelost en er in je behoefte is voorzien. 

 

God als middel voor een eigen doel te zien.  Een christelijke auteur Mark Galli verwoord het zo:

 

“Als je alleen maar een Christen bent om dat je veranderd wilt worden, dan is dat een probleem. Als je je leven aan God hebt gegeven voornamelijk omdat je zat bent van jezelf en je een ander persoon wilt zijn, dan kan dat suggereren dat je God alleen maar als middel gebruikt om jouw te fixen…dat is geen geloof, dat is geen liefde voor God, maar liefde voor jezelf…”

 

“ Ik ben Hier” God geeft zichzelf…

Maar wacht eens even zul je misschien denken. We moeten toch veranderen, en verlangen naar rust en vrede en heelheid en een geluk zegening, is toch niet verkeerd. En misschien denk je, ik ben juist Christen geworden, omdat ik mijn oude leven niet meer wilde en dat is toch de hele essentie van christen zijn: veranderen naar het evenbeeld van Jezus???

Ja, je hebt gelijk zeg ik dan, maar, en dat is de crux, verlangen naar verandering, rust ,transformatie, vrede, etc etc, zijn slechts en blijven slechts lege verlangens als ze niet gevuld worden door God zelf.

We krijgen niet alleen vrede van God, Hij is onze vrede, hij geeft zichzelf. We krijgen niet alleen de vreugde van God, maar Hijzelf is onze vreugde, Hij geeft zichzelf… Hij is onze hoop, Hij is onze liefde, Hij is onze waarheid

 

Waar vinden we dan deze vrijheid? Waar de Geest des heren is, daar is vrijheid zegt 2 kor 3;17. Het is in de nabijheid van God. Vrijheid  en al die andere geschenken van God vinden we alleen in en door de belichaming van “Ik ben hier” we vinden dit alleen in de overtreffende uiting van Gods nabijheid bij zijn mensen, in het allesoverstijgende geschenk het summum van God geeft zichzelf. Vrijheid is in Jezus Christus. Immanuel God met ons!!!!  Wie de zoon bevrijd is waarlijk vrij!!!

 

 

Bij hem, bij Jezus, is echte verandering mogelijk, Hij alleen kan vullen waar ons hart het meest naar smacht. Tuurlijk verlangen we naar vrede, geborgenheid, echtheid, liefde, acceptatie, waardering en gerechtigheid en Jezus, is waar we al dat vinden…

Jezus is de vervulling van het doel van de tabernakel; God met ons, God in ons midden

Waar Mozes als tussenpersoon fungeerde voor het volk Israel en God omwille van zijn pleiten voor het volk, zijn nabijheid niet terugtrekt, is Jezus onze tussenpersoon en pleit hij voor ons.

Maar meer nog dan dat; hij is zowel het middel, als het doel van onze redding. Door zijn offer zijn wij vrij, de prijs van zijn dood is ons leven er is niets meer dat tussen God en ons die geloven in het offer van zijn zoon Jezus Christus, staat. Hij is onze vrede en Hij alleen geeft nabijheid van God. 

 

Ik ben Hier, is tastbaar, zichtbaar en volledig mens geworden in Jezus Christus, God met ons…

 

Maar daar houdt het niet op. God geeft nog meer om zijn nabijheid kenbaar te maken aan zijn kinderen, zijn volk. 

hij stuurt zijn Heillige Geest om in ons te wonen. God zelf woont in ons. Wij zijn die tabernakel geworden waar exodus een model voor was, God, in al zijn glorie, heiligheid, goedheid, majesteit, kracht, woont door zijn zoon Jezus in ons!!!

Ik Ben Hier kan niet meer dichterbij dan dit, en zal ook nooit verder weg zijn dan dit, want hij zal ons nooit verlaten, en niets kan ons scheiden van de liefde van God….

 

Maar daar houdt het ook nog niet op. Er is namelijk ook nog een toekomstig element aan God met ons, Ik ben Hier…

We hebben een hoop een belofte dat God alles nieuw maakt. Een nieuwe schepping, nieuwe hemel en aarde, waarin God zonder beperkingen in ons midden woont. Geen tabernakel of beperkingen meer van ons aards bestaan. Alleen nog maar Gods aanwezigheid, in volle uiting;  de ultieme en finale uiting en geschenk van God met ons:

 

“Ik hoorde een luide stem vanaf de troon die uitriep: Gods woonplaats in onder de mensen, hij zal bij hen wonen. Zij zullen zijn volken zijn en God zelf zal als jun God bij hen zijn. Hij zal alle tranen uit hun ogen wissen. Er zal geen dood meer zijn, geen rouw, geen jammerklacht geen pijn, want wat eerst was is voorbij. Hij die op de troon zat zei: Alles maak ik nieuw”…(openbaring 21:3-5)

 

God geeft zichzelf, Ik ben Hier, God met ons, en door zijn Heilige Geest als summum van God is nabij…en God geeft de belofte dat ergens in de tijd zijn nabijheid volledig zal zijn

 

Hier ben ik…

We hebben dus gezien hoe Gods verhaal in zowel verleden, heden en toekomst draait om: Ik ben Hier., God is nabij.

Maar hoe werkt dit nu uit in mijn , jouw, ons leven? Wat betekent dit voor ons dagelijks bestaan?

Hoe kunnen we nou zeggen, God is bij ons, als we door moeilijke perioden van stress, teleurstelling, pijn, verdriet, woede, ongeloof heen gaan?  Hoe kunnen we in vreugde leven, als we om ons heen wel pijn, tranen, rouw, dood en jammerklacht zien?

Wat is ons antwoord op dat grote “Ik ben Hier”?? Ik denk dat ons antwoord zou kunnen zijn: Hier ben ik…

Hier ben ik, met al mijn moeite, twijfel, koppigheid, pijn, verdriet etc etc. Hier ben ik, en ik geloof U.

Ik geloof dat U God, hier bent. 

 

Misschien kunnen we een voorbeeld nemen aan de hele persoonlijke uitingen van geloof in de psalmen van onder meer David:

Psalm 16: steeds houd ik de heer voor ogen, U wijst mij de weg naar het leven, overvloedige vreugde in uw nabijheid…

Psalm 84: beter in dag in uw huizen, dan duizend elders….

 

David wist, dat zijn rust, vrede en overvloedige vreugde alleen gevuld konden worden door God. Niets anders dan God vervult zijn hartsverlangen. 

En daar is geloof voor nodig. Geloof dat God nabij is ook als we hem niet als nabij ervaren. Geloof dat God ons niet verlaat, ook al voelen we ons verlaten. En geloof komt het beste tot uiting wanneer het overgaat in hoop, hoop waarbij we niets concreets vast hebben te houden dan de belofte van degene die al eerder heeft bewezen: Ik Ben Hier, Ik Ben nabij, God met jou en mij, God met Ons Immanuel. 

God is nabij en zijn nabijheid is veel meer dan ons gevoel van zijn nabijheid. Hij is onveranderlijk in tegenstelling tot ons gevoel. Zijn uitnodiging, zijn verlangen klinkt ook nu, vanochtend. Ik ben hier…

 

Dus vraag jezelf ’s af. Naar wie of wat wend ik mij als ik rust nodig heb. Is Jezus echt alles wat ik nodig heb (alles waar ons hart om schreeuwt vinden wij in U, of all to Jesus, Christ is my reward the joy of my salvation)  Terwijl je dat overdenkt, wil ik graag voor jullie zingen samen met mijn vrouw. Dit lied, verwoord denk ik goed waar het om draait waar we op kunne